پرسونا

میراث کاوش گر

موضوع 03, 2020

میراث کاوش گر

آرتی کاپور سینگ |نویسنده

موضوع 03, 2020


عرفان خان که با برخی از غیر متعارف ترین نقش ها و تلاش برای سهولت قابل توجه در اجرای آن ها به یاد آورده می شود ، نه تنها به دلیل توانایی خود در اجرای نمایش های خیره کننده بلکه به خاطر رفتار فروتنانه اش نیز شهرت یافت. از آنجا که مرگ زودهنگام او ، صعود درخشان و زود گذرش را کوتاه کرد ، ما به گذشته برگشته و به زندگی حرفه ای این بازیگر برنده جایزه پادما شری نگاهی دوباره می اندازیم

همه می دانستند که عرفان خان از نوعی سرطان نادر رنج می برد ، اما وقتی برای تبلیغ آخرین فیلم خود به نام “آنگرزی مدیوم” یک پیام ویدئویی ارسال کرد ، طرفداران وی امیدوار بودند که دوباره برگردد و باری دیگر صفحه نقره ای سینما را درخشان کند. اما هنگامی که خبر مرگ وی در طول همه گیری های ویروس کووید-19 فرا رسید ، چیزی بیش از یک خبر غیر منتظره به نظر رسید. گویی موجی از اندوهی جمعی و هولناک همه جا را فرا گرفت. هیچ نمایش و عزای عمومی وجود نداشت ، اما جای خالی اش قطعاً قابل لمس بود.

تا ابد پیشرو

هنگامی که فکر معاصران وی در سینمای هند مشغول هوی و هوس گیشه و شمارش میلیون ها مخاطب بود ، صاحب زاده عرفان علی خان (نام واقعی وی) تصمیم گرفت نقش های غیر متعارف و چالش برانگیزی را در هند و خارج از کشور بازی کند. فیلم هایی که وی در هالیوود با آنها همراه بود – یک قلب توانا (2007) ساخته مایکل وینتر باتم، براساس قتل دانیل پیرل ، خبرنگار آسیای جنوبی مجله وال استریت بود که در آن با آنجلینا جولی بازی کرد؛ نامساکه متعلق به میرا نایر(2006)  و سپس در سال 2008 نیز میلیونر زاغه نشین ساخته دنی بویل – موجب ارتقای او بس فراتر از صنعت فیلم هندی شدند و این اطمینان را ایجاد کردند که او به همان اندازه که در جشنواره ها مورد تجلیل قرار گرفته، در دنیای سینمای تجاری نیز شناخته شده است. عرفان خان نامی است که هم برای مخاطبان هندی و هم بین المللی مشهور است ، او روی پرده سینما متغیر و خاص بود و شخصیت های متنوعی را با زیبایی تمام بازی می کرد.

عرفان (این بازیگر نام خانوادگی خود را به عنوان علامت دین و اصل و نسب پیشین کنار گذاشت) به طور گسترده ای به عنوان یک “ستاره مردمی” شناخته شد و در 29 آوریل سال 2020 درگذشت ؛ او به مدت دو سال درگیر سرطان بود.

وی پادما شری ، چهارمین جایزه عالی غیرنظامی هند را در سال 2011 دریافت کرد. در حقیقت ، بازیگران معدودی می توانند ادعا كنند كه بر ژانرهای مختلف تسلط داشته اند همانطورکه عرفان خان نیز چنین كرد. در یک آگهی درگذشت ، شبکه بی بی سی وی را به عنوان “موفق ترین بازیگر هندی برای بازی در فیلم های هالیوود” ستود. یک کهنه سرباز که نزدیک به 80 فیلم بازی کرده، خیلی ها نمی دانند که او در دهه 30 خود تقریبا دست از بازیگری کشید – پس از یک دهه بازی در سریال های تلویزیونی که برای او چندان رضایت بخش نبود . هدف نهایی او این بود که مادرش را که تقریباً یک هفته قبل از فوت خود درگذشت ، خوشحال کند. پس از اتمام دوره آموزش خود از مدرسه ملی درام در سال 1987 ، خان به بمبئی نقل مکان کرد ، جایی که در سریال های مختلف تلویزیونی بازی کرد. این محدودیت در تلویزیون و نمایش های پراکنده روی صحنه او را در روزهای تلاش و مبارزه خود، بالای آب نگه داشت. در مدرسه نمایشی بود که او همچنین با همسر آینده خود – سوتاپا سیکار نویسنده – آشنا شد. او به یاد می آورد “او همیشه متمرکز بود. یادم است وقتی به خانه می آمد ، مستقیم به اتاق خواب می رفت ، روی زمین می نشست و کتاب می خواند. بقیه ما با غیبت و حرف زدن درباره همدیگر دور و بر خانه پرسه می زدیم.” عرفان به همه فن حریف بودن شگفت انگیزی شناخته شده بود، و هیچ نقشی وجود ندارد که نتوانسته باشد با سبک ویژه ای بازی کند. اما او هرگز بین سینمای تجاری و موازی تفاوت قائل نبود. شاید به همین دلیل علیرغم چشیدن طعم موفقیت در بالیوود ، وی به خاطر شرکت در پروژه های چالش برانگیز به هالیوود رهسپار شد.

اتحاد مختص به خودش

ایرفان برای حضور در صفحه بزرگ تلاش بسیاری کرد. شکست بزرگ او در واقع نقشی كوچك – تقریباً تک جلوه یا کمیو – در سلام بمبئی تحسین شده ساخته میرا نایر در سال 1988 بود. پس از یك دهه با صدها نقش نه چندان جالب توجه و فیلم های ناموفق متعدد ، وقتی آصف كاپادیا ساکن در لندن به او پیشنهاد بازی نقش اول در فیلم “جنگجو” را داد که در هیماچال پرادش و راجستان فیلم برداری شد، اوضاع تغییر كرد. در سال 2001 این فیلم در چندین جشنواره فیلم به نمایش درآمد و مورد استقبال قرار گرفت و عرفان خان را به عنوان چهره ای شناخته شده در جهان تبدیل کرد.

شده است؛ عرفان و کلی مک دونالد از یک لحظه آرام لذت می برند؛

قطعیت

به گفته عرفان ، او می خواست در فیلم هایی نقش آفرینی کند که تأثیر بیشتر و طولانی مدت تری بر جای بگذارند ، که با او صحبت می کردند و حتی پس از پایان دوره نمایش دوباره باز می گشتند. وی گفت که فیلم هایی را ترجیح می دهد که رابطه طولانی تری با مخاطب برقرار کنند. این بازیگر درخشان باری گفته بود ، “من به عنوان روحی که در جستجوی تعالی است و هنوز نتوانسته با وجود خود و رمز و راز زندگی صلح و آرامش بر قرار کند، راضی و خوشحالم.” احتمالاً همین ایده بود که دائماً نبوغ سینمایی عرفان را برانگیخت تا خودش را از هر نقشی فراتر ببرد.

آرتی کاپور سینگ

آرتی یک نویسنده مستقل است و نزدیک به دو دهه تجربه در رسانه های مختلف دارد. او پس از کسب مدرک دکترا در مطالعات فیلم، اکنون درگیر شور و اشتیاق خود برای کشف جهان است. او در مورد غذا، تجملات ، فیلم، سفر، سلامتی و افراد مشهور می نویسد.
error: Content is protected !!