پیشرفت

تعلل برای تاثیرگذاری

موضوع 03, 2020

تعلل برای تاثیرگذاری

Vineyak Surya Swami |نویسنده

موضوع 03, 2020


از آنجا که به دنبال قرنطینه عمومی در سطح کشور به منظور پیشگیری از گسترش کووید 19 سطح آلودگی به میزان قابل توجهی کاهش یافته، تجدید حیات زیستگاه های طبیعی به شکل چشمگیری در مناطق کوهستانی هند مشاهده شده است. این پنجره کوچک از عدم دخالت ، پرتوی جدیدی را بر چگونگی ارتباط فراگیر تر ما در آینده با طبیعت می تاباند

با گسترش ویروس کرونا که با سرعت بسیار نگران کننده ای در سراسر جهان در حال همه گیری است، بسیاری از کشورها برای کاهش سرعت عفونت ، قرنطینه سیستماتیک را به کار گرفتند. میلیاردها نفر از مردم به امنیت خانه های خود محدود می شدند و سفرها به شدت برای بررسی انتقال ویروس محدود شدند. صنایع ، مشاغل و حتی واحدهای تجاری در مقیاس کوچک نیز متوقف شدند زیرا جهان به شکلی آهسته با این همه گیری کنار می آید. اگرچه این تصمیمات سیاسی یک اقدام ضروری برای سلامت و رفاه بشریت بود ، اما یک جنبه وجود داشت که به همان اندازه مورد توجه قرار نگرفته بود – تأثیرات قرنطینه بر محیط زیست.

نشانه های غیر قابل انکار

در هندوستان این تأثیر بیشتر در منطقه هیمالیا برجسته بوده است. به تازگی ، اخبار منتشر شده عکس هایی را از دامنه وسیع دائولادهار واقع در هیمالیا نشان می دهند که از جالاندار ، در پنجاب ، که بیش از 200 کیلومتر دورتر است نیز قابل مشاهده است. در یک رویداد مشابه ، ساکنان ساهارانپور در اوتار پرادش در منظره ای واضح و روشن از کوه های پوشیده از برف هیمالیا بیدار شدند که بسیاری از آنها قبلاً هرگز دیده نشده بودند. کارشناسان می گویند که این تنها به دلیل کاهش انتشار تولید گازهای گلخانه ای متعلق به صنایع و خودروها طی دو ماه گذشته امکان پذیر بوده است.

ببري كه بطور آزاد در پناهگاه حفاظت شده ببر تادوبا – آندهاري ، ماهاراشترا در حال گردش است

ویژگی خود درمانی مادر طبیعت در برخی از بزرگ ترین رودخانه های هند قابل مشاهده بود ، که نشان دهنده یک کاهش چشمگیر و تقریباً اعجاب انگیز در مواد سمی درون آب بود. رودخانه های یامونا و گنگ ، که به عنوان شاهراه زندگی دشت های حاصلخیز شمال هند شناخته می شوند ، پس از قرنطینه یک ماه اول ، دارای کمترین حجم سموم و ناخالصی ها بودند. در گزارشی که اخیراً توسط هیئت کنترل آلودگی اوتارکاند منتشر شده ، خاطرنشان شده است که سطح باکتری کلی فرم (نوعی پاتوژن) در رودخانه گنگ در داخل و اطراف ریشیکش از 70/100 میلی لیتر (آوریل 2019) به 40/100 میلی لیتر (آوریل 2020) کاهش یافته، در حالی که سطح اکسیژن محلول تا تقریبا 20% (آوریل 2019 – آوریل 2020) افزایش یافته است.

همچنین در ایالت اوتارکاند کاهش قابل توجهی در درگیری های بین انسان و حیوانات وجود داشته است چرا که ترافیک در جاده ها بسیار پایین تر از حد متوسط بوده است. از آنجا که قرنطینه به شکل چشمگیری میزان آلودگی صوتی را نیز کاهش داده ، در نزدیکی شهرهای مسکونی مانند شیملا و مانالی در هیماچال پرادش تردد حیوانات وحشی نیز مشاهده شده است. پاراگ مادهوکار داکاته، محافظ ارشد جنگل ها (CCF) در حوزه غربی کومائون، واقع در ایالت اوتارکاند می گوید: “از زمان فقدان نسبی انسان ها و فعالیت های مرتبط با آن ها، حیوانات وحشی شروع به درک مناطق بزرگ تری به عنوان مناطق متروک و بنابراین امن و بی خطر برای خود کرده اند.”

محدوده کوه های دائولادهار که در 3 آوریل 2020 از جالاندهار ، پنجاب دیده می شود

آنیل تاکور ، مدیر پارک ملی گریت هیمالیا (که همچنین توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی طبقه بندی می شود) توضیح می دهد که حتی هنگامی که تقریباً 1100 کیلومتر مربع مساحت حدود 2000 بازدید کننده را در ماه های تابستان (مه-ژوئیه) شاهد بود ، کاهش در تاثیر ضرر انسان در منطقه باعث شد حیوانات وحشی بتوانند وارد فضای آزاد شوند و به مناطق بیشتری دسترسی پیدا کنند. او اظهار می دارد “این امر قطعاً برای حیات گیاهان و جانوران پارک سودمند بود. فعالیت های انسانی ، چه از نظر وسایل نقلیه و چه چیزهای دیگر ، هر چند سهوا و غیر عمدی ، حیات وحش را تهدید می کنند. پس از باز شدن مجدد پارک ، ما دستورالعمل ها را دنبال خواهیم کرد و سعی خواهیم کرد در مورد ارتباطی که با طبیعت به اشتراک می گذاریم ، بازدید کنندگان خود را آموزش دهیم. این ویروس همه گیر مجددا تأیید کرده است که طبیعت همیشه در درجه نخست بوده و خواهد بود.” علاوه بر این ، حالا که بسیاری از گونه های پرندگان در معرض خطر و نادر به راحتی در هیماچال پرادش مشاهده می شوند ، امکان تماشای پرندگان تقریباً دو برابر شده است. متخصصان باغ شناس می گویند: “کاهش سطح آلودگی هوا و سر و صدا باعث شده است تا این پرندگان به آنچه که در ابتدا بخشی از زیستگاه های طبیعی آنها بوده برگردند.”

تغییر برای بهتر شدن

حتی وقتی جنبه های نامطلوب ویروس کرونا توسط انسان احساس و تجربه شده است ، این بحران به ما یادآوری کرده تا دوباره درباره رابطه مان با طبیعت تجدید نظر کنیم. اگر اندکی بیشتر تامل کنیم ، وقتی صحبت از تصمیم گیری برای سیاست های فراگیر می شود که اکوسیستم های طبیعی را با هزینه توسعه گسترده تهدید نمی کنند ، پیشرفت هایی وجود دارد.

آب های درخشان کریستالی دریاچه تهری واقع در اوتارکاند

اوپاسانا پاتیال، یک طبیعت گرای مشتاق ، محافظ ارشد جنگل ها و حیات وحش (CCF WL) در مناطق شمالی هیماچال پرادش در سال جاری میلادی به کاهش چشمگیر تعداد آتش سوزی در جنگل ها اشاره کرده است که به گفته وی شاید به دلیل محدودیت در سطح فعالیت های انسانی باشد که به دنبال قرنطینه ملی روی داده است. پاتیال توضیح می دهد: “سازمان جنگل در كنار دولت ، تلاش می كند كه درگیری انسان و حیوانات وحشی را به حداقل برساند. با مشاهده تاثیر قرنطینه ، ما توانستیم تا حد بسیار زیادی تأثیر بیولوژیکی منفی بر محیط زیست را معکوس کنیم و در عین حال زندگی گیاهان و جانورانی را مطالعه کنیم که در غیر از این شرایط به دلیل آتش سوزی جنگل ، ترافیک وسایل نقلیه و هجوم سنگین گردش گرها تحت تأثیر قرار می گیرند.”

بسیاری از متخصصان محیط زیست بر این باورند که قرنطینه باعث تقویت اکوسیستم های حساس به طور طبیعی می شود و این که می توان هر سال به منظور بازگرداندن تأثیرات بیولوژیکی در این مناطق، یک دوره 30 روزه از محدود کردن فعل و انفعالات انسانی را جایز دانست. ما نباید دوباره و دوباره همان طریقی که پیش می رفتیم  را تکرار کنیم، بلکه باید از این تجربه درس بگیریم و اجازه دهیم که طبیعت در کنار پیشرفت ما شکوفا شود.

Vineyak Surya Swami

وینایاک سوریا سوامی یک روزنامه نگار مستقر در دهلی است. وی دارای مدرک مهندسی مکانیک است و به عنوان کارآموز کشتی سازی با نیروی دریایی هند همکاری کرده است. او که در دوران نوجوانی نیز یک نویسنده پاره وقت بود، به روزنامه نگاری روی آورد تا شور خود برای نوشتن و مسافرت را دنبال کند.
error: Content is protected !!