پیشرفت

در یک مسیر وحشی

موضوع 05, 2020

در یک مسیر وحشی

نیرمال اولهاس کولکارنی، |نویسنده

موضوع 05, 2020


حفاظت و حراست از حیات وحش در هند، از پیشرفت های دستیافته در تکنولوژی بسیار سود جسته است. نیرمال اولهاس کولکارنی، متخصص حفاظت از محیط زیست توضیح می دهد که چگونه نوآوری های علمی از ردیابی گونه ها و کمک به مبارزه با شکارچیان غیرمجاز اطمینان حاصل می کند

زمینه های بوم شناسی و تنوع زیستی طی چند دهه گذشته در هند راهی طولانی را طی کرده و پیشرفت بسیاری کرده اند. آنها از یک ممارست عمدتا مشاهده ای و بیشتر مربوط به زمین، به ترکیبی از موضوعات مختلف تبدیل شده اند. زیست شناسی حفاظتی از پیشرفت های عمده علمی، در طیف وسیعی از ابزارهای ژنتیکی مولکولی گرفته تا فناوری فضایی، منافع بسیاری کسب کرده است. اطلاعات به دست آمده از این تکنیک های پیشرفته در برنامه ریزی های حفاظتی مفید است.

بچه فیل ها در پارک ملی جالداپارا در دوارس، بنگال غربی نزدیک مادران خود می مانند

یکی از اولین موارد مداخله فناوری در حفاظت از حیات وحش هند در اواخر دهه 1990 در پناهگاه ببر ناگارهوله، در کارناتاکا بود که برای نظارت بر گربه های بزرگ تحت راهنمایی جانورشناس و متخصص زیست شناسی، دکتر اولهاس کارانت برنامه ریزی شده بود. این برای اولین بار در هند بود که از یک جمعیت حیات وحش به روشی سیستماتیک و دشوار با استفاده از یک سیستم شبکه مشخص، نمونه برداری می شد. از آن زمان تا کنون، تله های دوربینی به طور مداوم برای مجموعه ای از اهداف نظارت بر حیات وحش در مطالعات رفتاری و اکولوژیکی مستقر شده اند.

امروزه، عصر جدید تله های دوربینی دارای سنسور حرارتی و حرکتی که می توانند تصاویر و فیلم ها را در نور کم ضبط کرده و همچنین انرژی باتری را حفظ کنند، به ابزارهای ضروری مدیران حیات وحش و همچنین دانشمندان حفاظت از محیط زیست در سراسر کشور تبدیل شده اند. ممارست های دام های دوربینی منجر به ضبط داده هایی می شود که برای تخمین اندازه جمعیت، غنای گونه ها، اشغال سایت یا شاخص فراوانی نسبی در میان سایر مطالعات مبتنی بر بوم شناسی استفاده می شود. در حال حاضر، تقریباً همه زیستگاه های حیات وحش و مناطق بیابانی در هند تحت نوعی از شیوه دام های دوربینی قرار دارند.

امروزه استفاده از قلاده های ردیابی یکی از متداول ترین روش های نظارت و پایش پستانداران بزرگ در هند به شمار می رود. ردیابی رادیویی شامل قرار دادن حیوان مورد مطالعه با یقه رادیویی یا دستگاه رادیویی است که سیگنال منتشر می کند. بیشتر مطالعات دورسنجی رادیویی بر اساس واحدهای حفاظتی و مبتنی بر محیط زیست و الگوهای بوم شناسی بنا شده اند که برای درک رفتار حیوانات مورد نیاز هستند. یکی از اولین پروژه های مورد استفاده قرار گرفته از دورسنجی رادیویی، برای مطالعه شاه کبرا در زیست گاه آگومبه در کارناتاکا بود که به سرپرستی روملوس ویتاکر، متخصص خزنده شناس نامدار، از ایستگاه تحقیقات جنگل های بارانی آگومبه اجرا شد.

یک پرنده شناس از دستگاه تله متری رادیویی برای ردیابی الگوهای حرکت پرندگان استفاده می کند

در حال حاضر، پروژه ای برای توقف مرگ فیل ها به دلیل برخورد قطار در شمال بنگال غربی در حال اجرا است. این پروژه همکاری بین سازمان جنگلبانی بنگال غربی، انستیتوی حیات وحش هند (WII) ، سازمان ابزارهای علمی مرکزی و بنیاد ایر تو دوایلد است. این پروژه شامل ایجاد حسگرهایی با هدف تشخیص حرکت فیل ها در ریل های راه آهن است تا قطارهای سریع بتوانند هشدار لازم را دریافت کرده و سرعت خود را کاهش دهند و در نتیجه از مرگ غیرضروری فیل های آسیایی جلوگیری کنند.

قلمروپذیری گونه ها و رفتار آنها نیاز به نقشه برداری و تجزیه و تحلیل قوی از اطلاعات جمعیتی دارد که بر اساس الگوها و فرآیندهای جغرافیایی و فیزیوگرافی طبقه بندی شده باشد. نظارت و نقشه برداری از این داده ها، بینش در مورد تراکم جمعیت، توزیع، توزیع ناهموار گونه های مختلف گیاهان یا حیوانات (ناهمگنی فضایی) و حرکت گونه ها را ارائه می دهد. بنابراین، بوم شناسی فضایی و سیستم اطلاعات جغرافیایی یا سنجش از راه دور، به ابزار حیاتی در تغییر نقشه برداری در زمینه های بوم شناسی و حفاظت محیط زیست تبدیل شده اند.

بوم شناسی مولکولی و ژنتیک حفاظتی به طور گسترده ای به آشکار سازی الگوها و درک فرآیندهای پشت تاریخ گونه ها و توزیع جغرافیایی کمک کرده است. به دلیل هم افزایی قوی و عمیق بین فناوری زیستی و فناوری اطلاعات، آژانس های جرایم ضد حیات وحش هند اکنون پایگاه قدرتمندی برای شناسایی و محکوم کردن شکارچیان غیرمجاز و اتحادیه های مربوط به جنایات حیات وحش به شمار می روند. پیشرفت های جدید مبتنی بر علم مدرن، با معرفی آزمایشهای DNA ساده تر و دقیق تر شده اند. مشارکت در این زمینه از طریق مرکز زیست سلولی و مولکولی و انستیتوی حیات وحش هند (WII) انجام شده است، که اولین روش در نوع خود را برای شناسایی گونه های حیوان از قسمت های ضبط شده ایجاد کرده است.

خرس های سیاه آسیایی معمولاً در قسمت های شمالی هند یافت می شوند و می توانند در پارک های ملی رانتامبوره و کازیرانگا دیده شوند؛

در سال 2010، اداره ملی حفاظت از ببرهای دولت هند (NTCA) به تاسیس یک سیستم نظارت بر ببرها اقدام کرد: حفاظت شدید و وضعیت اکولوژیکی (M-StrIPES)  در سراسر ذخایر ببر هند. هدف اصلی این سیستم نرم افزاری پیشرفته تقویت گشت زنی، پاسبانی و نظارت بر حیوان ملی هند، ببر بنگال است. این سیستم اطلاعات زنده و به روز را برای مدیران حیات وحش فراهم می کند تا حفاظت را افزایش داده و از حراست طولانی مدت اطمینان حاصل کنند.

معرفی مطالعات مولکولی (تعیین توالی DNA مبتنی بر PCR) در هند، زمینه را برای یک روش غیر تهاجمی نمونه گیری، شناسایی و حفظ هویت گونه ها فراهم می کند که موجب تسهیل اقدامات حفاظتی می شود. مطالعات مولکولی مبتنی بر PCR راهی برای تجزیه و تحلیل نمونه های آسیب دیده و تخریب شده، از جمله فسیل ها فراهم می کند که به برقراری ارتباط با گذشته و گونه های فعلی کمک می کند، که به نوبه خود، موجب امکان اولویت بندی تلاش ها برای حفاظت از گونه های در فهرست در معرض خطر می شود.

مجموعه ای از روش ها و ابزارهایی که امروزه در جنگل های هند برای محافظت از حیوانات وحشی استفاده می شود ، ثابت می کند که با پیشرفت تکنولوژی، حوزه حفاظت و اکولوژی نیز پیشرفته کرده و در طی چند سال گذشته به عنوان یک رشته علمی در این کشور بالغ شده است. این اقدامات با پشتیبانی سیاست های مثبت توسط دولت به شکل گیری استراتژی های حفاظت محیط زیست هند برای هزاره جدید کمک می کنند.

نیرمال اولهاس کولکارنی،

نیرمال اولهاس کولکارنی، رئیس مرکز تحقیقاتی مهادی، در گوا، متخصص خزنده شناس، بوم شناسی زمین، محیط بان و عکاس حیات وحش است. وی همچنین یکی از اعضای با سابقه هیئت مشاوره حیات وحش ایالتی گوا می باشد.
error: Content is protected !!